Winnende gedicht Merel de Vries

Ze denkt vaak aan mij, toch denk ik vaker aan haar

Ik had vandaag een date met de kleine ik.
We waren allebei te vroeg, bang om elkaar teleur te stellen door te laat te komen.

Zij bestelde ijsthee, ik een latte met havermelk. 
Ze probeerde een slokje, maar vond de smaak te sterk. 

We schrokken allebei toen de serveerster haar dienblad liet vallen.
Ze schrokken nog meer toen een man haar uitschold.

Nu zijn we allebei alert.

De muziek stond te hard.
De gesprekken om ons heen te luid.
We raakten overprikkeld,
Maar zeiden niets.
Ik zag hoe ze haar schouders spande, net zoals ik dat nog steeds doe.

Zij was blij en nieuwsgierig naar wat zou komen.
Ik knikte, maar droeg het verdriet van wat ik wist.

Ze vroeg me hoe het ging.
Ik glimlachte flauwtjes.
Tranen in mijn ogen.
‘We doen ons best.’

Zou ze weten wat haar te wachten staat?
Door welke oorlog ze nog zal gaan?

Ze zag mijn tranen.
We waren even stil.

Ik probeerde haar af te leiden door te zeggen dat we lesbisch zijn.
Ze leek een beetje verward, maar zeker niet verbaasd.
‘Hebben we een vriendin?’

Ik lachte.
‘Nog niet.’

Zij kijkt naar mij op. 
Vol hoop over alles wat we ooit zullen bereiken.
Ik glimlach weer, nu met natte wangen.
Want ik ken de paden die zij nog moet bewandelen.

Ze denkt vaak aan mij.
Toch denk ik vaker aan haar. 
Zij zorgt dat ik blijf vechten.
En ik ben de reden dat zij hoopt.